Rozdział 8

Bulma drzemała w salonie. Trunks spał w kołysce. Dziedziczka Capsule Corp. była ciągle ubrana w czarną halkę. Po nieprzespanej nocy nie chciało jej się przebierać. Wolała spać na kanapie. Vegeta brał prysznic. O tej porze zawsze jedli obiad, lecz ze względu na senność Niebieskowłosej nie odbył się. Saiyanin wyszedł już z kabiny prysznicowej. Wytarł się ręcznikiem. Zaczął ubierać. Miał już na sobie spodnie gdy zadzwonił dzwonek do drzwi. Przez to, że Bulma spała musiał otworzyć drzwi. Przechodząc przez kuchnie wziął ze stołu butelkę wody mineralnej. Był tak zdenerwowany tym, że musi się wszystkim zająć, że otwierając butelkę tak zacisnął dłoń, że oblał się wodą, nie miał zamiaru się wycierać. Wyglądał jakby był okropnie spocony. W butelce było na szczęście jeszcze trochę wody. Vegeta doszedł już do drzwi frontowych.

• Czego?! - krzyknął rozwścieczony Saiyanin nie zwracając uwagi na to z kim rozmawia
• Cześć. Jest Bulma? - przywitał się Yamcha
• Śpi. -odpowiedział książę opierając się o drzwi
• Mógłbyś się chociaż ubrać do końca. - zwrócił mu uwagę Yamcha na brak koszulki. Vegeta był ubrany tylko w spodnie.
• Nie będziesz mi rozkazywać! - zaczął krzyczeć. W tym samym czasie Bulma obudziła się. Bała się, że Vegeta może coś zrobić osobie, z którą rozmawia. Biegła do drzwi. Jednak we wspaniałym humorze dzięki porannemu przypływie czułości u Vegety.
• Co się dzieje kochanie? - zapytała zdyszana Bulma całując Vegusia w policzek
• Cześć Bulma. - zwrócił na siebie uwagę Yamcha
• On się stał. - odpowiedział zgryźliwie książę
• Czy moglibyście się w końcu w coś ubrać. - zwrócił im uwagę Yamcha. Rzeczywiście Vegeta nadal stał w samych spodniach, a Bulma z pośpiechu nie zdążyła założyć szlafroku. Gdy się zorientowała jak wygląda schowała się za Vegete trzymając się jego ramienia.

Cała ta scena wyglądała komicznie. Vegeta opierał się o drzwi. Zza jego muskularnego ramienia wychylała się głowa Bulmy. Yamcha stał zaś lekko zaczerwieniony.

• Bulma możemy pogadać? - zapytał speszony Yamcha
• Jasne. Tylko się przebiorę. - odezwała się Bulma zza Vegety
• Jeśli wam przeszkodziłem... - zaczął mówić Yamcha, ale Bulma mu przeszkodziła
• Niby w czym nam przeszkodziłeś? - zapytała zdziwiona Bulma

Yamcha nic nie odpowiedział. Bulma po chwili sama skojarzyła fakty. Nie wiedziała czy ma się śmiać, czy też nie.

• W niczym nam nie przeszkodziłeś. Spałam. Sama. Wasze krzyki mnie obudziły – powiedziała Bulma – Wchodzisz, czy nie?
• Oczywiście, że wchodzę.
• Poczekaj na mnie w takim razie w salonie. - powiedziała Bulma przytulając się do Vegety i kładąc mu głowę na barku
• Co z obiadem? - spytał się nieoczekiwanie Vegeta
• Kotek raczej masz ręce.

Yamcha wszedł do środka. Bulma zza pleców Vegety wymknęła się do pokoju przebrać się. Natomiast Saiyański książę zmuszony został do zrobienia sobie obiadu. Przygotowanie go polegało na podejściu do robota i powiedzeniu co się chce. Zamówienie Vegety było ogromne. Składało się z:

-tuzina kurczaków

-30 półmisków ryżu

-15 półkilogramowych kotletów schabowych

-50 różnych sałatek

-6 indyków dość sporych rozmiarów

-10 kilogramów leczo.

Były chłopak Bulmy usiadł w salonie, a jej obecny jadł w kuchni obiad. Zjadł go w zaskakująco szybkim tempie. Po posiłku o dziwo nie poszedł trenować. Siedział razem z Yamchą w salonie.

• O czym będziecie gadać? - zapytał Vegeta rozsiadając się wygodnie w fotelu
• Nie twoja sprawa.
• Właśnie, że moja! Moja kobieta, moja sprawa.
• Bulma nie jest twoja... - tutaj przerwała kobieta, o którą się kłócili wchodząc do pomieszczenia

Zapadła cisza. Bulma zauważyła masę brudnych naczyń w kuchni.

• Widzisz? Jednak potrafisz samemu zrobić obiad. - powiedziała zadowolona Bulma
• Hmpf... - taką odpowiedź otrzymała od ojca jej syna – Idę trenować.

Vegeta wstał z fotela, na którym siedział. Podszedł do Bulmy. Niespodziewanie pocałował ją. Jedną rękę zatopił w jej olśniewające włosy. Drugą położył na jej talii. Pocałunek był niezwykły. Namiętny i długi. Bulma na początku miała otwarte oczy, ale im bardziej zaczęła zagłębiać się w pocałunku zamknęła je. Powiesiła się na Vegecie. Oplotła ręce wkoło jego karku. Yamcha siedział sparaliżowany. Wywrócił tylko oczami udając, że nie obchodzi go to co robi teraz jego była. W dodatku na jego oczach. Po jakiejś minucie Vegeta odczepił się od ust matki jego syna. Ona jedynie przegryzła dolną wargę. Saiyanin oparł głowę o jej. Wzrok skierował na swoje buty. Zerknął na Yamachę patrzącego z niedowierzaniem na nich.

• Idę trenować. - powiedział Vegeta
  Wyszedł z pokoju. Za nim jednak przekroczył próg pomieszczenia wskazał na Bulmę, a potem na siebie. Zrobił to gdy Yamcha na niego patrzał. Chciał mu tym pocałunkiem pokazać, że Bulma jest tylko i wyłącznie jego. Kobieta, o którą tak zażarcie toczyła się wojna nie zauważyła tego. Owszem zdziwiła się pocałunkiem Vegety, ale po jego porannym zachowaniu wszystkiego mogła się spodziewać.
• To o czym chciałeś porozmawiać ze mną? - zapytała Bulma wyrywając Yamchę z gniewnych rozmyślań kierowanych w stronę Vegety
• Kobieto opamiętaj się! - krzyknął jej były, budząc tym Trunksa
• Zobacz co zrobiłeś? Obudziłeś dziecko. - powiedziała Bulma podchodząc do kołyski, której oczywiście Yamcha nie zauważył
• Co za dziecko?!
• Trunksa. Śpij malutki... - zaczęła uspokajać dziecko Bulma
• Powiedz mi kto jest jego ojcem? - zapytał Yamcha wskazując dłonią na Trunksa, a drugą łapiąc się za głowę – Nie mów, ze Vegeta.

Bulma jedynie kiwnęła twierdząco głową.

• Nie widzisz co ten potwór robi?! - zaczął dalej krzyczeć wymachując jak wariat rękoma
• Miał trudne życie, dlatego się tak zachowuje. Ona na pewno nie jest potworem. - zaczęła go utwierdzać w swoich przekonaniach Bulma – On mnie kocha... i Trunksa zresztą też.
• On chce tylko przedłużyć swój ród! Na Ziemi jest mało Saiyan. Wykorzystuje cie tylko do tego! - krzyczał jak opętany
• Yamcha mam tego dosyć! Wynoś się stąd i nie wracaj więcej! - Bulma była już stanowcza
• Jesteś zwykłą dziwką! Ledwo ze mną zerwałaś, a już pakujesz się do łóżka innemu. Na dodatek masz z nim dziecko. - wyraził swoją opinię Yamcha, z którą Bulma się oczywiście nie zgodziła
• Teraz to już przesadziłeś. Wyjdź stąd, albo zawołam Vegetę! - zagroziła dziewczyna

Yamcha otworzył okno.

• Ty szmato! - powiedział odlatując najszybciej jak potrafił, żeby Vegeta go nie dogonił

Bulma usiadła na kanapie. Była wściekła. ,,Jak on mógł powiedzieć coś takiego o mnie. Yamcha nie wie jaki jest Vegeta. Nie zna go. Może miał rację. Pozostało tylko dwóch Saiyan czystej krwi. Nie! To nie może być prawda! Vegeta mnie kocha. Znaczy się nie powiedział tego, ale tak jest. Czuję to. Yamcha jest zwykłym pajacem! On nic nie wie.” - myślała Bulma. W końcu rozpłakała się.

Vegeta trenował do wieczora. Wracając zauważył, że energia Bulmy nie przeniosła się od czasu wyjścia Yamchy.

,,Pewnie śpi.” - pomyślał Vegeta. Mylił się. Bulma dalej płakała, ale już nie tak bardzo jak wcześniej. Gdy usłyszała dźwięk zamykanych drzwi zerwała się i zajęła się Trunksem. Nakarmiła go. Przewinęła. Wykąpała. Przebrała i położyła spać. Poszła do kuchni myśląc, że zastanie tam Vegetę. On jednak brał prysznic. Pamiętał, że Bulma nie cierpi gdy przychodzi cały brudny od krwi i potu. Dziewczyna skierowała się w stronę ich wspólnej sypialni. Gdzie rzuciła się na łóżko płacząc jak małe dziecko. Vegeta poszedł tam gdzie ona teraz postanowiła wypłakać się. Chciał tylko ubrać się w normalne ciuchy. Po tym co zobaczył wściekł się jeszcze bardziej na tego pajaca Yamchę. Zastał w sypialni skuloną na łóżku Bulmę zalewającą się łzami. Podszedł do niej.

• Czemu płaczesz? - zapytał tak jakby się o nią troszczył. Bulma wstała i przytuliła się do niego kładąc mu głowę na umięśnionym torsie.
• Yamcha powiedział, że... jestem zwykłą dziwką... i szmatą. - powiedziała Bulma pociągając nosem

Vegeta złapał ją za barki i odepchnął od siebie.

• NIE jesteś dziwką i szmatą. Jesteś Bulma. Jesteś najpiękniejszą i najmądrzejszą kobietą jaką spotkałem w całym życiu, którą kocham. - niespodziewanie powiedział Vegeta na co Bulma wytrzeszczyła oczy z niedowierzaniem.

Vegeta ten wielki książę pocieszał ją i wyznał jej miłość. Teraz to zupełnie ją zaskoczył.

• Vegeta... dziękuję. Jeszcze nikt mi czegoś takiego nie powiedział. - powiedziała Bulma zanosząc się znowu płaczem. Tym razem już ze szczęścia. Miała bowiem swojego księcia, który ją kocha i syna, którego razem wychowają.
• Przepraszam. - powiedziała patrząc na koszulkę Vegety
• Za co? - zapytał zdziwiony
• Wybrudziłam ci całą koszulkę płacząc.
• To tylko koszulka. Nic takiego.

Bulma przytuliła się do swojego ukochanego księcia. Pocałowała go w podbródek i oparła głowę o jeszcze suchą część koszulki Vegety. Stali tak kilka minut, aż w końcu Saiyanin się odezwał:

• Bulma zrobisz coś dla mnie?
• Co takiego? - teraz już patrzała się w jego czarne oczy
• Zrób kolację. Jestem GŁODNY. - podkreślił ostatni wyraz
• Już się robi mój książę. - odpowiedziała ciągnąc go za rękę w stronę kuchni.

Zdążył tylko chwycić jakąś czystą koszulkę, bo ta którą miał na sobie była cała upaćkana tuszem do rzęs:)

Rozdział 8

część 1

Nadszedł rok szkolny. Dziewczyny nadal chodziły do jednej klasy. W tym roku ich szkołę miał opuścić Luke. Gdy dziewczyny weszły do swojej klasy ich wychowawca przedstawił im chłopaka, który miał dołączyć do ich klasy. Chłopak nie zdał jednej klasy. Był więc w wieku Luka.

• Cześć. Nazywam się Kevin Gołębiewski. Przeprowadziłem się tutaj ze względu na szkołę. Mam nadzieję, że przyjmiecie mnie jak swojego. - przedstawił się Kevin
• Roki, Sara, Liliana powierzam wam i reszcie waszej paczki opiekę nad nim. Macie zapoznać go z klasą i oprowadzić po szkole. - rozkazał im nauczyciel

Chłopak niepewnie podszedł do dziewczyn siedzących w pierwszych ławkach. Przedstawili się sobie. Cysia i Liliana od razu się z nim zaprzyjaźniły. Kevin jednak bardziej wolał towarzystwo Liliany. Cysia i Luke chodzili ze sobą, więc dziewczyna nie miała dla niego za dużo czasu. Wolała spędzać czas ze swoim chłopakiem.

Kevin

Kevin oswoił się szybko ze szkołą. Lubił przebywać w towarzystwie dziewczyn. Pewnego dnia zaprosił do kina Lilianę. Miała to być pewnego rodzaju randka. Zgodziła się.(Roki i Sara podsłuchiwały ich rozmowę i postanowiły ,,przypadkiem” na nich tam wpaść) Mieli wykupione bilety na 'This is us'.

Straszne tłumy były w kinie. Przecież był to film One Direction. Liliana i Kevin szli na salę kinową trzymając się za ręce.

• Czy to nie Kevin? - zapytała Roki Sarę
• To na pewno nie on. - dodała jej towarzyszka
• Sprawdzę. - powiedziała Roki podbiegając w jego stronę

Dogoniła ich.

• Cześć Kevin. - krzyknęła Roki
• Cześć. - odpowiedział speszony chłopak
• A kogo moje oczy widzą. Liliana – powiedziała Roki wskazując palcem dziewczynę
• Sorry za nią. Cukru się nażarła. - dodała Sara dobiegając do nich – Kurde miałaś rację, że to on.
• Cześć. - odezwała się w końcu Liliana

Kevin odsunął się od niej jak rażony prądem.

• Na co idziecie? - odezwała się po chwili milczenia Sara
• This is us. A wy? - wyjaśnił chłopak
• Jeszcze nie wiemy, ale raczej idziemy na to co wy. - dalej rozmawiała z Kevinem Sara

Liliana w tym czasie postanowiła pooglądać swoje conversy. Roki natomiast podziwiała ekran swojego telefonu. Pisała coś w nim. Po chwili przyszedł SMS do Sary. Dziewczyna już dobre 10 minut rozmawiała z Gołębiewskim. Roki już to denerwowało. Choć miała już kupione w tajemnicy bilety na 'This is us' to jednak nie chciała, aby Kevin i Liliana się teraz o tym dowiedzieli.

• My już spadamy. Nasz film zaczyna się za 10 minut, a przez te tłumy ciężko jest się gdziekolwiek dostać – Kevin i Liliana pożegnali się i zniknęli za barem kina

                                PODZIĘKOWANIA 

 Moje ostatnie rozdziały opowiadań nie były zbyt ciekawe, ale następne już takie będą. Zapewniam Was, bo ostatnio odwiedziła mnie moja stara dobra znajoma. Ma na imię Wena. Muszę podziękować mojej najlepszej przyjaciółce, które jeśli ją poproszę pomoże mi we wszystkim. Dzięki Natalia. Piosenki od Ciebie pomagają mi pisać:) Chciałam już przestać pisać, ale ty pomogłaś mi się podnieść. Pokazałaś z ilu rzeczy mogę czerpać natchnienie.

Potrzebowałam przerwy, żeby zastanowić się nad pewną osobą, bo myśl o niej nie dawała mi spokoju.

Jeżeli do 12 rozdziału nie będzie choć jednego komentarza to przestanę pisać, bo nie wiem czy ktoś to czyta. Napiszcie w nich byle co. Chcę tylko żeby były i zobaczyć czy ktoś to wogóle czyta.

Po tym jak dodałam kilka ostatnich rozdziałów ,,Opowieści dziwnej treści" doszły do mnie słuchy, że robie z Cysi czarny charakter. Osoba do której to pisze wie, że chodzi mi o nią. Niech ona wie, że nie jestem typem osoby, która łatwo ulega emocjom. Dawniej taka byłam, ale zmieniłam się. Kiedyś obsmarowałabym tą osobę tak, że by się niepozbierałą, ale nie zrobię tego. Odpłacę się jej pięknym za nadobne. Ta osoba, która wygaduje o mnie takie rzeczy i niewie co oznacza takie zdanie niech się lepiej porządnie weźmie za naukę. Podlizywanie się nauczycielą pod koniec roku szkolnego nic nie da. Ważne jest to co się ma w głowie. Bowiem największą siłą jest umiejętność opanowywania emocji.

Sorry, że tak długo nie dodawałam rozdziałów. Nie miałam czasu. W szkole mam mnóstwo sprawdzianów. Do tego jeszcze treningi siatkówki. Rozdziały będę się pojawiały co miesiąc może dwa. Pomysłów na rozdziały mam mnóstwo, ale dotyczą one spraw, które pojawią się dużo później.

Moje koleżanki dręczą mnie, że mam dodać kolejne rozdziały. Gdy próbowałam pisać dalej najpierw poczytałam stare rozdziały. Nie wiem co wtedy brałam, że wymyśliłam takie rzeczy. Może wzięłam odpierdalacza od Roki. Kto to wie? Zawsze jak chcę zrobić coś strasznego to wychodzi mi to jakoś komicznie. Czasem mnie to denerwuje, ale takie pisanie potrafi poprawić wielu osobom humor.

Papa moi kochani czytelnicy

Widzimy się za miesiąc może dwa